تبلیغات
نا نوشته... - به یاد خانم همسایه (پاکترین انسانی که به عمرم شناختم)

شهر،دیریست که رفته ست به خواب
نامم :تتیس
تاریخ:سه شنبه 23 فروردین 1390-08:47 ق.ظ

به یاد خانم همسایه (پاکترین انسانی که به عمرم شناختم)

کمی خسته 
 کمی دلگیر 
               فضای غم                     پر از بی انتهایی
              توانم رفت 
       نایم رفت 
                 نفس بیهوده میکوشد بماند
                                                                 تمام ابرها تکرار بارانند                 اینجا
                                نه خورشیدی   نه مهتابی 
                                        چه نمناک آسمانی است
                                                                 ترا میجویم و رفتی 
                                      ومن غافل از این رفتن
                                    گمانم تو همین جایی
                                                  وروزی باز می آیی
                                                                             چه ساده فکر خام من
                                         چه ساده باور کورم 
کجا رفتی 
که هرساله 
به یادت اشک میریزم...